Nee, dit verhaal gaat niet over het zogenaamde
spookhuis van Spijkenisse. Ook gaat het niet over klopgeesten. Piepgeesten zou meer de juiste benaming zijn.
Het begon, pak 'm beet, een maand of 5 geleden. Als ik door mijn gang liep, hoorde ik een piep. Het leek het meeste op een piep die je wel eens hoort als je met schoenen met rubberen zolen over een stenen vloer loopt. En laat ik nu soms die schoenen dragen en plavuizen hebben thuis.
Niets aan de hand dus, het kwam niet in me op er iets achter te zoeken.
Tot Vi hier naar toe kwam. Toen maakte ze me attent op de piep die dus ook overdag goed hoorbaar was. Omdat de bovenburen bezig waren met verbouwen, stak ik het daar op. Tot ik ook in de nacht die piep hoorde.
Wat onderzoek wees uit dat het uit mijn logeerkamer kwam. En het leek uit de muur te komen. Een tussenmuur met de buren. Geen gasleiding, geen waterleiding, geen elektrisch (in de nabijgelegen meterkast was ook niets te horen). Ik was het spoor bijster. Tijdens een bezoekje probeerde ook mijn vader het probleem te ontrafelen, maar helemaal niets.
Al met al nam de frequentie van het piepen toe. Eerst om de paar minuten, al snel om de minuut. En tot overmaat van ramp kwam er een tweede piep. Iets zachter, ook niet te lokaliseren, maar de muur bleef de grote verdachte.
Ik had een tijdje terug ook een scheurtje in mijn vloer ontdekt en begon me nu toch wel ernstig zorgen te maken. Stond mijn huis op instorten? Ik nam me voor om alle boorden leeg te maken. Wellicht stonden schroeven na jarenlange belasting op het punt van knappen.
Gisteravond kwam ik thuis en stond Vi met een wat bezorgd gezicht op me te wachten. Er was een derde piep bijgekomen. Een hele luide dit keer. En wat nog erger was, deze kwam uit de woonkamer.
Net zo'n gekke piep en ook deze leek uit de muur te komen. Nee, dit was toch echt te gek aan het worden. Waren die twee piepjes uit de logeerkamer nog wel te harden, die woonkamerpiep was echt te erg.
Ik liep als in trance met gesloten ogen door de woonkamer, op zoek naar de piep. Toen ik bij voor de bank stond klonk er weer een piep. En dit keer had ik hem te pakken. Ik wist waar de piep vandaan kwam en sterker nog, ik wist ook meteen de oorzaak van de twee piepjes in de logeerkamer.
Ik weet nu ook dat wanneer de batterij van een rookmelder (twee stuks in mijn logeerkamer, moest ik nog ophangen) en een CO-melder (een stuks in de woonkamer) leeg raken, dat ze dan gaan piepen. Hard, kort en schel.
En als je de batterijen er helemaal uithaalt, dan hoor je niets meer.
Wat een rust. Dus bij piepgeesten haal je een exorcist, of je haalt de batterij eruit.
Labels: In en om het huis